#ไคฮุนคืนเดียว Chapter 18 :: ผมชื่อโอเซฮุน




ผมชื่อโอเซฮุน




“ปล่อยผมนะ!” ผมพูดเสียงดังแต่เหมือนมันจะเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา นอกจากพี่จงอินไม่สนใจคำพูดของผมแล้ว เขายังโน้มตัวลงมาใกล้แล้วใช้จมูกน่ารักซุกไซ้ซอกคอของผมไปทั่ว ลิ้นร้อนลากเลียซุกซนจนทำให้ผมเริ่มหอบหายใจถี่ขึ้นกับสัมผัสร้อนๆที่เขาเล่นงานร่างกายของผม


เขาอาศัยจังหวะที่ผมกำลังสับสนปลดซิปแล้วดึงรั้งกางเกงของผมออกไปโดยที่ผมไม่ทันรู้ตัว ตอนนี้ผมจึงเหลือเพียงชั้นในตัวเล็กที่ปกป้องผมเอาไว้จากสายตาร้อนแรงราวกับจะเผาไหม้เสียให้ได้ของเขา


“อา… ช่วยหน่อย พี่ร้อน” เขาพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งบังคับกึ่งอ้อน แล้วละความสนใจจากต้นคอขาวมามองหน้าผมที่ตอนนี้คงจะแดงเถือกจากสัมผัสร้อนแรงของเขา


“ไม่เอา” ผมเบี่ยงหน้าหลบแล้วเมินเฉยต่อคำอ้อนวอนนั่น ถึงแม้ว่าตัวตนแข็งแรงของพี่จงอินจะสัมผัสต้นขาด้านในของผมอยู่ก็ตาม


“อ่าห์ น้องลู-“


“โอเซฮุน” ผมกัดฟันพูดออกไปอย่างหัวเสียเพราะแค่พี่จงอินอ้าปากเรียกน้อง ผมก็รู้แล้วว่าเขาจะพูดถึงพี่ลู่หาน


คิดถึงอีกคนโดยใช้ผมเป็นตัวแทนเนี่ยนะ!


ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อยแล้วมองหน้าผมอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าการประวิงเวลาของผมมันจะนานเกินที่เขาจะทนได้ เขาจึงไม่สนใจฟังเสียงทัดทานของผมอีกต่อไป…


พี่จงอินกดจูบลงมาหนักๆ บดขยี้กลีบปากของผมอย่างรุนแรงซะจนผมเผลอร้องออกไปด้วยความเจ็บ แต่นั่นกลับกลายเป็นการเปิดโอกาสให้เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามากวาดชิมความหวานได้ง่ายขึ้น เขาเกี่ยวกระหวัดลิ้นของผมอย่างจาบจ้วงแล้วกวาดต้อนไปทั่วโพรงปากนุ่ม โดยไม่ได้สนใจเลยว่าผมจะจูบเป็นหรือไม่


จูบของเขามันเร่าร้อนราวกับจะสูบวิญญาณ อุณหภูมิร้อนจัดจากร่างสูงถ่ายทอดผ่านฝ่ามือหนาที่ฟอนเฟ้นไปทั่วร่างกายของผมจนผมร้อนแล้วก็ทนไม่ไหว ได้แต่สะอื้นครางไปตามจังหวะที่เขาปลุกปั่น ผมหายใจไม่ทันเพราะจูบที่แสนหนักหน่วงนั่นจนต้องทุบหน้าอกแกร่งให้อีกฝ่ายยอมปล่อยให้ผมได้กอบโกยอากาศเข้าปอดก่อนที่จะขาดใจคาหน้าอกของเขา


ถึงแม้เขาจะถอนริมฝีปากออกไปแต่ก็ยังมิวายจูบผมซ้ำไปซ้ำมา ลิ้นร้อนนั่นลากเลียไปทั่ว มือหนาคว้าข้อมือของผมแล้วพาไปสัมผัสแกนกายร้อนจนผมสะดุ้งจะชักมือกลับ แต่เขากลับไม่ปล่อยให้มันเป็นแบบนั้น แถมยังชักนำมือของผมให้รูดรั้งแกนกายของเขารัวเร็วขึ้นอีก ใบหน้าคมซุกลงตรงต้นคอจนลมหายใจอุ่นร้อนสัมผัสผิวกายของผม


ผมรู้สึกร้อนราวกับจะระเบิดเสียให้ได้เพราะส่วนนั้นของพี่จงอินมันขยายใหญ่จนมือของผมกำแทบไม่รอบ ผมรู้สึกอายมากจนต้องซุกจมูกเข้ากับเรือนผมของอีกฝ่ายแล้วสูดกลิ่นของเขาเพื่อบรรเทาความกังวลที่ผมกลัวว่าตัวเองจะทำให้เขาไม่ถึงใจ เพราะผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้ให้ใครมาก่อน


พี่จงอินเป็นคนแรก


แล้วเขาก็คงจะเป็นคนแรกของผมในทุกๆเรื่องต่อจากนี้…


“อ...อึก...อ่าห์” น้ำเสียงทุ้มครางกระเส่าอย่างพอใจในสัมผัสที่ผมปรนเปรอจนทำให้ผมสติกระเจิง สมองคิดแค่ว่าจะทำยังไงให้เขาพอใจมากที่สุด มือเรียวจึงรูดรั้งตัวตนของอีกฝ่ายเร็วขึ้นอีกเพื่อหวังจะให้เขาสงบลงแล้วหยุดรุกล้ำผมเสียที ผมแลบลิ้นเลียแล้วงับติ่งหูของเขาเพราะรู้ว่าจุดนี้เป็นอีกจุดที่สามารถกระตุ้นความต้องการได้


“พี่จงอิน…”


จากตอนแรกที่ปฏิเสธเสียงแข็งกลับกลายเป็นว่าผมเองก็เริ่มจะปวดหนึบส่วนล่างจนรู้สึกอึดอัดไม่ต่างจากอีกฝ่ายเท่าไหร่นัก แค่เพียงหยาดเหงื่อจากร่างสูงที่หยดลงมาบนผิวกายของผมยังทำให้ผมรู้สึกสะท้านได้อย่างบอกไม่ถูก


“ดี ระ เร็วอีก อึก…”


พอได้รับคำชม ผมก็ยิ่งเร่งเร้า ปลุกปั่นอารมณ์ของเขาด้วยการสาวมือขยับเร็วขึ้นจนอีกฝ่ายเริ่มหอบหนัก ฟันคมงับลงบนต้นคอของผมอย่างระบายอารมณ์ นั่นไม่ได้ทำให้ผมเจ็บ แต่เขากลับทำให้ความรู้สึกเสียววาบในช่องท้องของผมเข้ามาแทนที่


“อะ...อ่าห์” ร่างสูงครางอย่างสุขสมแล้วสั่นเกร็งไปทั้งตัวก่อนจะปลดปล่อยความอุ่นร้อนใส่จนเต็มมือและหน้าท้องของผม


“ผมว่า...อ๊ะ” ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อมือหนาถกเสื้อกล้ามของผมขึ้นเหนืออกแล้วใช้ริมฝีปากร้อนฉกฉวยครอบครองเม็ดสีชมพูบนหน้าอกของผมเอาไว้แทน


“อ...อย่า...อ๊ะ” พยายามจะไม่ส่งเสียงครางน่าอายออกไป แต่ริมฝีปากที่กำลังดูดดุนอย่างรุนแรงนั้นทำให้ผมไม่สามารถห้ามตัวเองได้เลย สัมผัสหนักๆจากมือหนาที่ปรนเปรอยอดอกอีกข้างอย่างไม่ขาดตกบกพร่องทำให้ผมเกิดอาการปั่นป่วนในท้องไปหมดจนร่างกายของผมตอบสนองทุกสัมผัสจากเขาอย่างน่าไม่อาย


“อ๊า! อึก...”


ผมรู้สึกเหมือนตัวเองจะเสร็จ ทั้งๆที่ส่วนนั้นของผมยังอยู่ในชั้นในและพี่จงอินก็ทำเพียงแค่ขยับสะโพกสอบจนส่วนนั้นของเขาที่กลับมาแข็งแรงอีกครั้งเสียดสีกับกลางลำตัวของผม


“อ๊ะ...” ทุกตำแหน่งที่ลิ้นร้อนลากผ่านมันเจ็บแปลบไปหมด สัมผัสร้อนนั่นทำให้ผมรู้ว่าเขาคงฝากรอยรักเอาไว้ทั่วผิวกายของผมแน่ 


มือหนาฟอนเฟ้นไปทั่วร่างกายผมอย่างรุนแรงแต่นั่นกลับยิ่งทำให้อารมณ์ของผมติดปีกบินตามเขาไป ผมปลดปล่อยคามือหนาที่เพียงแค่รั้งชั้นในของผมออกจากเรียวขา


“อย่าครับ...อ๊ะ อ๊า…” ผมงอตัวสั่นเกร็งเมื่อมือหนานสัมผัสเข้ากับตัวตนของผมอย่างจัง เขาชักรูดแล้วสะกิดส่วนหยักปริ่มน้ำใสจนผมต้องผวาตัวเข้าโอบคอของเขาเอาไว้ด้วยความเสียวซ่าน


ผมอายมากที่ตัวเองถูกกระตุ้นอารมณ์ได้ง่ายๆทั้งที่เพิ่งปลดปล่อยไป แต่ว่ามือของพี่จงอินมันดีมากจริงๆ ดีจนผมต้องยอมแพ้ แล้วมันก็ยิ่งหนักหน่วงขึ้นเมื่อเขาแยกขาผมออกจากกันแล้วจ่อแท่งเอ็นร้อนเข้าที่ช่องทางด้านหลังของผม


“เดี๋ย- โอ๊ยยยยย!!“


กว่าผมจะได้สติ คำทักท้วงนั้นก็ถูกกลืนหายลงไปในลำคอแล้วแทนที่ด้วยการแหกปากร้องโวยวาย ความรู้สึกเจ็บร้าวแล่นปราดจากสันหลังขึ้นไปถึงสมองเพราะพี่จงอินสอดใส่ตัวตนเข้ามาทีเดียวจนสุด ผมจิกแผ่นหลังกว้างของอีกฝ่ายอย่างแรงระบายความเจ็บปวดรวดร้าวที่ได้รับราวกับว่าร่างจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ มันทั้งเจ็บ ทั้งจุก ทั้งอึดอัด หลากความรู้สึกผสมปนเปกันจนผมพูดได้เพียงคำว่าเจ็บและสะอื้นเสียงดังให้กับความเจ็บปวดที่ช่องทางด้านหลัง ซึ่งผมคาดว่ามันคงต้องฉีกแน่ๆ


“ผ...ผมเจ็...บ ฮือ…” น้ำใสไหลลงที่หางตาเมื่อร่างสูงเริ่มขยับกายเข้าหา “ฮึก...”


 “อ...อ่าห์” พี่จงอินนิ่วหน้าอย่างอึดอัดเพราะถูกช่องทางของผมตอดรัดอย่างรุนแรง จนเขาต้องนิ่งค้างไว้แบบนั้น


ก็แน่ล่ะสิ…


เขาเล่นกระแทกเข้ามาแรงๆทีเดียวโดยไม่คิดจะทำให้ผมผ่อนคลายซะก่อน แต่ถึงยังไงเขาก็คงทำไม่ได้เพราะเขาเมา สายตาของเขาเลื่อนลอยอย่างคนไร้สติราวกับว่ามีเพียงความปรารถนาเป็นตัวขับเคลื่อนร่างกาย


“โอ๊ย!!”



ผมสอดมือเข้าไปในกลุ่มผมสีดำแล้วดึงแรงๆให้อีกฝ่ายมองหน้าผมบ้างว่าเขาทำผมเจ็บขนาดไหน ผมหวังว่าจะได้รับคำพูดหรือจูบที่ปลอบประโลมกันบ้าง แต่มันไม่ใช่เลย...


“น้องลูลู่”


“ฮึก…ฮือ…” ผมสะอื้นอย่างไม่อายจนลืมความเจ็บช่วงล่างที่ตัวตนของคนใจร้ายยังเชื่อมกับร่างกายของผมอยู่ หัวใจของผมมันเจ็บมากราวกับว่าถูกเขาพาบินขึ้นไปถึงจุดสูงสุดแล้วทิ้งให้ตกลงมากระแทกพื้นแรงๆ แรงจนพาลให้ม่านน้ำตาบดบังทุกสิ่งอย่าง


เขาทำให้ผมเจ็บจนแยกไม่ออกว่ามันเกิดจากความเจ็บของร่างกายหรือจิตใจกันแน่ เขาจะรู้ตัวบ้างมั้ยว่าตัวเองใจร้ายกับผมมากแค่ไหน


“ไอ้คนบ้า  ฮึก... ออกไปเลยนะ!!” ผมร้องโวยวายพร้อมทุบไหล่กว้างแรงๆระบายความโกรธแล้วกระถดตัวหนี แต่นั่นกลับทำให้พี่จงอินเข้ามาเป็นหนึ่งเดียวกับได้แนบแน่นกว่าเดิม


ร่างสูงพูดเสียงแผ่วซึ่งผมฟังไม่รู้เรื่อง แต่เขาล็อคข้อมือทั้งสองข้างของผมที่กำลังทุบตีเขาไว้เหนือศีรษะของผม เท่ากับว่าตอนนี้ผมตกอยู่ในกำมือของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ


“อ๊ะ...ป..ปล่อย” ผมพูดเสียงกระท่อนกระแท่นเมื่อร่างสูงเริ่มขยับกายเข้าออกช้าๆแต่ผมก็ยังเจ็บมากอยู่ดี เขาเคลื่อนกายเข้าหาผมถี่ขึ้นแถมยังจูบซับน้ำตาให้อย่างอ่อนโยนจนหัวใจของผมอ่อนยวบไปหมด


“ผม...อะ...ชื่อโอ...เซฮุน”


"ได้ยินมั้ยว่าผมชื่อโอเซฮุน!!!"


“อืม...” เขาครางรับเสียงแผ่วแล้วปล่อยมือผมให้เป็นอิสระพลางสวนกระแทกกายเข้ามาถี่เร็วจนความเจ็บเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกวาบหวามตีตื้นขึ้นมาแทนที่


“อ...ชะ ช้าหน่อย” ผมรู้สึกเสียวกระสันจนต้องหาที่ยึดเหนี่ยวซึ่งก็คือแผ่นหลังของอีกฝ่าย ผมข่วนและจิกระบายความรู้สึกทั้งหมดจนลืมนึกไปว่าเล็บคมๆของตัวเองอาจจะทำให้เขาเลือดออก


“ซี้ด... แน่นชิบ” เขาสบถแต่ก็ยังเสือกไสกายเข้าหาผมไม่ยั้ง จังหวะนั้นทั้งเร็วทั้งแรงจนผมสะท้านหอบหายใจถี่ ร่างกายสั่นสะท้านไปตามการชักนำของเขา


“อ๊ะ...อ๊าาาา…อะ” ผมเผลอครางเสียงดังเมื่อส่วนปลายหยักของอีกฝ่ายกระแทกโดนจุดเร้าที่ทำให้ผมสั่นเกร็งไปทั้งตัวจนเผลอตอดรัดเขาแรงขึ้น เหมือนว่าเขาเองก็จะรู้สึกดีถึงได้กระทั้นกระแทกย้ำอยู่ที่จุดนั้นซ้ำๆ จนผมสมองขาวโพลนไปหมด

“อ๊าาา...” ผมกระตุกเกร็งแล้วข่วนทึ้งทั้งผมและแผ่นหลังกว้างยามที่ตัวเองปลดปล่อย


นี่มันน่าอายชะมัด…


ผมอายมากๆที่ตัวเองเสร็จครั้งที่สองทั้งที่พี่จงอินยังคงโถมแรงใส่ผมไม่หยุด เขาไม่ได้แม้แต่จะสัมผัสส่วนนั้นของผม มือหนาเอาแต่บีบคลึงสะโพกและเค้นก้นกลมกลึงจนมันขึ้นรอยมือสีแดงตัดกับผิวกายของผม


“อะ...อืม” ร่างสูงขยับเข้าออกกระชั้นขึ้นจนร่างกายของผมสั่นคลอนไปตามแรงของเขา ริมฝีปากหยักประกบจูบผมอย่างเร่าร้อนอีกครั้งแล้วเกร็งไปทั้งร่างก่อนที่จะปลดปล่อยเข้ามา


“อืม… เซฮุน…นา...” ความรู้สึกอุ่นวาบในช่องทางด้านหลังที่อีกฝ่ายปลดปล่อยใส่ในร่างกายของผมนั้นยังไม่ดีเท่ากับการที่เขาเรียกชื่อของผมเลย


เขาทำให้หัวใจที่พังไปแล้วของผมกลับมาเต้นแรงได้อีกครั้ง ต่อให้เขาจะใช้แค่สก็อตเทปซ่อมให้แต่ผมว่าเขาก็เอาอยู่


“พี่จงอินครับ” ผมดึงกลุ่มผมสีดำเบาๆให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาเพื่อรับจูบจากผม ครั้งนี้ผมเต็มใจกว่าครั้งไหนๆ ถึงขนาดสอดใส่ลิ้นเล็กเข้าไปรับสัมผัสจากอีกฝ่ายก่อน ผมดูดดึงลิ้นร้อนอย่างเก้ๆกังๆเพราะไม่เคยทำมาก่อน แต่นั่นดูเหมือนจะถูกอกถูกใจอีกฝ่ายเพราะเขาเล่นโถมทั้งตัวเข้ามาหาผม แล้วเป็นฝ่ายจัดการผมซะเอง


ผมทั้งเหนื่อยทั้งเพลียจนเหมือนจะหลับไปซะดื้อๆ ผมอยากนอนพัก ผมไม่ไหวที่จะทำต่อ แต่ผมรู้ว่าพี่จงอินยังไม่พอเพราะรับรู้ได้ถึงส่วนล่างของเขาที่ยังคงเป็นหนึ่งเดียวกับผม มันเริ่มขยายขนาดจนผมเริ่มจะอึดอัดอีกครั้ง


“เซฮุนครับ อ่าห์”


แต่ว่าพอเจอแบบนี้...



ผมยอม




            อ่านต่อ :: http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1430982&chapter=21



1 คอมเมนต์ / 1 #ไคฮุนคืนเดียว = กำลังใจดวงโตๆ   ❤❤❤
ขอกำลังใจให้เราหน่อยน้า 


ความคิดเห็น

บทความที่ได้รับความนิยม