[SF] You're mine│1
You are mine
Kim Jongin
♡
“นิ่มเนอะ”
“รับรองว่าแข็งแน่ ถ้ายังไม่เอาผ้าออกไปซักที”
จงอินสวนกลับทันควัน ไม่ทันคิดเลยว่าคำพูดนั้นจะทำให้ใครบางคนหน้าร้อน ซึ่งเซฮุนเป็นคนเก็บอาการเก่ง แม้ว่าจงอินจะเห็นริ้วแดงบนใบหน้าก็ช่างปะไร เพราะถึงอย่างไรเขาก็จะไม่เป็นฝ่ายยอมแพ้แน่ๆ
“เอาผ้าออกก็ได้” ผ้าขนหนูสีขาวที่สร้างรอยด่างเปียกชื้นไว้บนเป้าชั้นในของจงอินถูกโยนลอยละลิ่วกลับไปอยู่ในกะละมังที่วางเอาไว้บนพื้นตามเดิม จงอินรู้สึกหายใจทั่วท้องขึ้นเล็กน้อย แต่หลังจากนั้นเพียงแค่เสี้ยววินาทีเดียว ฝ่ามือขาวซีดของเซฮุนก็วกกลับมาวางที่ตำแหน่งเดิมโดยที่มีเพียงแค่ชั้นในของเขาเป็นปราการกั้น ซึ่งมันก็ช่างบางเสียเหลือเกิน
“อ๋า… มันเริ่มแข็งแล้วนี่”
จงอินรู้สึกเกลียดน้ำเสียงตื่นเต้นที่สุดแสนจะเสแสร้งของร่างบางพิกล แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่าการเบี่ยงตัวหลบ ซึ่งนั่นไม่ใช่ความคิดที่เข้าท่าซักเท่าไหร่นัก เพราะยิ่งหลบก็ยิ่งถูกกระตุ้น… ไม่พ้นต้องนั่งตัวแข็งให้อีกฝ่ายลูบขึ้นลูบลงอย่างมันมือจนท่อนเนื้อนิ่มที่เซฮุนพูดแซวเริ่มแข็งตัวพาดเป็นลำนูนเด่นแทบจะพ้นขอบชั้นใน
“ทำแบบนี้ทำไม” ร่างหนาถามเสียงสั่น พยายามกักเก็บความต้องการที่ก่อตัวขึ้นให้มิด แม้ว่ามันจะยากเย็นเสียเหลือเกิน
“เรียกฉันว่าเจ้านายก่อนสิ”
“ไม่” ถ้าหากว่าร่างบางไม่มีเหตุผลอะไรที่ดีไปกว่าความเอาแต่ใจและอยากเอาชนะของเจ้าตัว จงอินเองก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องตอบสนองความต้องการนั้นเช่นกัน ให้มันรู้กันไปว่าใครจะอดทนได้เก่งกว่ากัน
“เก่งให้ได้ตลอดนะ” เซฮุนเย้ยพลางรูดรั้งชั้นในของจงอินให้ต่ำลงจนส่วนแข็งขืนที่ขยายใหญ่ดีดเด้งออกมาสู้สายตา ฟันคมงับลงบนริมฝีปากด้วยความรู้สึกตื่นเต้นในขณะที่มือขาวรูดแท่งเนื้อร้อนเบาๆสลับกับมองใบหน้าคมคร้ามของจงอินอย่างท้าทาย ซึ่งร่างหนาก็ทำได้แค่เพียงกัดฟันแน่น พยายามข่มอารมณ์ แม้จะถูกปรนเปรอให้อย่างหนักหน่วงมากขึ้นเรื่อยๆก็ตาม
“ชอบล่ะสิ”
“ไม่”
“จริงเหรอ” เซฮุนแลบลิ้นเลียริมฝีปากด้วยความพอใจที่เห็นน้ำใสเหนียวปริ่มออกมาจากส่วนปลายตัวตนของอีกฝ่าย นั่นแสดงว่าเขาทำได้ดีไม่ใช่หรือไง แม้ว่าจงอินจะปฏิเสธก็ตามที…
“อ่าห์” เสียงครางต่ำหลุดรอดออกมาจากกลีบปากหนา ส่งผลให้เจ้าตัวรีบก้มหน้าลงแล้วใช้ฟันกัดแขนของตนเองเอาไว้เพื่อระบายอารมณ์แทนที่จะร้องครางออกมาให้เซฮุนได้ใจ
“หยุดกัดแขนตัวเองเลยนะ” ร่างบางปรามแล้วใช้ฝ่ามือตบที่แก้มสากเบาๆเพื่อเรียกความสนใจ เขาชะลอจังหวะในการรูดรั้งตัวตนของจงอินลงแล้วใช้มืออีกข้างบีบเข้าที่สันกรามเพื่อให้อีกฝ่ายยอมเงยหน้าขึ้นมาแต่โดยดี ซึ่งเซฮุนอาจจะตัดสินใจพลาด เพราะเขาไม่ได้คิดมาก่อนเลยว่าใบหน้าของจงอินตอนที่มีอารมณ์จะน่าจูบมากขนาดนี้
“อืม…”
ดวงตาคมทั้งสองข้างเบิกโพลงเมื่อถูกจู่โจมโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ริมฝีปากสีชมพูที่พ่นแต่คำพูดชวนปวดประสาท …ไม่คิดเลยว่าจะนุ่มนิ่มมากขนาดที่ว่าทำให้คนที่ถูกขโมยจูบอย่างจงอินหัวใจเต้นแรง ลิ้นเล็กแสนซุกซนตวัดเลียไปทั่วจนเขารับรู้ได้ถึงความเปียกชื้นก่อนที่เซฮุนจะสอดใส่มันเข้ามาเกี่ยวพันกับอวัยวะเดียวกันภายในโพรงปากของเขา เรียวลิ้นทั้งสองเกี่ยวกระหวัดกันจนเกิดเสียงจ๊วบจ๊าบน่าอาย แม้ว่าเซฮุนจะเป็นฝ่ายเริ่ม แต่ตอนนี้จงอินกลับเป็นคนนำ เขากวาดต้อนความหวานจากโพรงปากเล็กๆนั่นอย่างคนไม่รู้จักพอ จนร่างบางหอบหายใจหนักขึ้น
ร่างกายบอบบางท่อนบนเอนเบียดเข้ามาหาเขาเกือบจะทั้งตัว ในขณะที่ท่อนล่างยังคงนั่งอยู่บนวีลแชร์ ริมฝีปากทั้งสองที่แทบจะรวมกันเป็นเนื้อเดียวผละออกจากกันในที่สุด แต่จงอินก็ยังมิวายตามไปเก็บความหวานจากคราบน้ำลายใสที่เปรอะเปื้อนรอบกลีบปากบวมเจ่อให้สาสมกับที่อีกฝ่ายชอบเล่นสนุกกับเขา แต่นั่นกลับสร้างความเขินอายให้เซฮุนได้อย่างน่าประหลาด เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าหยุดจังหวะในการใช้มือกลั่นแกล้งจงอินไปตอนไหน …อาจเป็นเพราะจูบเมื่อครู่น่าประทับใจเกินกว่าที่เขาจะมีสติในการคิดหรือทำเรื่องอื่น
“นี่… ใช้ปากให้หน่อยสิ”
เซฮุนกลืนน้ำลายเหนียวลงคออึกใหญ่ทันทีที่สิ้นประโยคนั้น ในดวงตาคมคู่นั้นมันเต็มไปด้วยความต้องการบางอย่างที่เขาเป็นคนกระตุ้นมันให้ออกมาตั้งแต่แรกเริ่ม แล้วก็ดูเหมือนว่าเขาจะต้องเป็นคนรับผิดชอบอย่างเสียไม่ได้
ในจังหวะที่ศีรษะกลมๆของเซฮุนกำลังเคลื่อนลงไปยังส่วนนั้น หัวใจของจงอินก็เต้นผิดจังหวะขึ้นมาอีกครั้ง …ความจริงคือมันยังไม่สงบลงเลยสักนิด ตั้งแต่ได้ชิมรสจากริมฝีปากนุ่มนิ่มนั่น
จงอินรู้สึกอยากตบปากตัวเองเหลือเกินที่พูดโพล่งออกไปแบบนั้น เพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล้าใช้ปากทำให้คนที่เจ้าตัวเรียกว่าสัตว์เลี้ยงไม่หยุดปาก ลิ้นเล็กสีชมพูน่ารักราวกับลิ้นแมวค่อยๆแลบเลียชิมที่ส่วนปลายเป็นลำดับแรก ท่าทางราวกับได้ของเล่นชิ้นใหม่ของเซฮุนทำให้เขาไม่สามารถละสายตาไปจากท่าทางน่ารักนั่นได้แม้แต่วินาทีเดียว เจ้าตัวแลบเลียหยอกล้อจนจงอินรู้สึกกระสันไปหมด เกือบจะพังก็ตอนที่โพรงปากอุ่นครอบครองตัวตนของเขาเอาไว้ครึ่งลำ
“อืม… ดีมาก” จงอินเอ่ยชมพลางวางมือทั้งสองข้างไว้บนศีรษะของเซฮุน ดึงกลุ่มผมนุ่มระบายอารมณ์ในยามที่อีกฝ่ายขยับปากเข้าออกเร็วขึ้นพร้อมใช้มืออีกข้างช่วยรูดรั้งในส่วนที่อมไว้ไม่หมด สะโพกสอบเด้งสวนขึ้นตามจังหวะที่เซฮุนบรรเลง ส่งผลให้ทั้งร่างบางสั่นคลอนไปตามแรงที่เขามอบให้ เสียงล้อวีลแชร์ขยับดังเอี๊ยดอ๊าดตามแรงแต่ไม่สามารถเรียกความสนใจจากเจ้าของมันที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาปรนเปรอให้หยุดการกระทำนั้น
“อ่ะ อ่าห์” จงอินเด้งเอวสอดใส่เข้าในโพรงปากอุ่นเร็วขึ้นแรงขึ้นจนแท่งร้อนเข้าไปลึกสุดลำคอจนเซฮุนหน้าดำหน้าแดงเกือบจะสำลัก แต่จงอินไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เขากดศีรษะของอีกฝ่ายเอาไว้ไม่ยอมให้ผละไปไหน จนฝั่งฝันมาถึงก่อนที่เซฮุนจะถอนริมฝีปากออกได้ทัน
ร่างหนากระตุกเกร็งปลดปล่อยสายธารอุ่นจำนวนมากใส่โพรงปากนุ่ม เซฮุนกลืนมันลงไปเกือบหมดแต่ก็ยังมิวายสำลักเพราะปริมาณที่มากเกินพอดี มันมากเสียจนน้ำสีขาวขุ่นล้นออกมาจนถึงปลายคาง ซึ่งทำให้คนมองอย่างจงอินถึงกับต้องเบนสายตาหนี เขาไม่อยากจะยอมรับเลยว่าเซฮุนในตอนนี้น่ะสามารถเรียกความต้องการเรื่องอย่างว่าของเขาให้ติดขึ้นมาได้ง่ายๆ แม้ว่าเจ้าตัวจะสวมเสื้อผ้าครบทุกชิ้นก็ตาม
…หน้าเอ็กซ์ฉิบหาย



ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น